Czy warto się wyróżniać wśród społeczeństwa? Tak. Istnieje jednak pewna prawda na ten temat – aby się wyróżniać trzeba mieć coś w głowie. Nie mam tu na myśli tylko tego, że możemy być inni tylko wtedy, gdy posiadamy jakąś wiedzę na dany temat, której nie posiada nikt z otaczających nas osób. Nie, nie. Można wyróżniać się ot, chociażby wyglądem. Można? Rzekłbym, że trzeba. Trzeba być innym. Obecnie jesteśmy zabijani przez telewizję, przez szkołę. To, co wszyscy nam wmawiają, niszczy nasze jestestwo. To zabija naszą indywidualność.

Są ludzie, którzy nie chcą się różnić. Wydaje im się, że chcą być tacy jak wszyscy. W takim myśleniu możemy napotkać na pewien błąd. Czy taka osoba naprawdę tego nie chce czy może tylko tak jej się wydaje? Patrząc na siebie wiem, że czasem jest tak, że człowiekowi wydaje się, że czegoś nie chce, choć tak naprawdę tego pragnie. Kwestia omamienia umysłu przez samego siebie. Tak też często dzieje się w dzisiejszych czasach, gdzie przygotowane ‘papu’ dostajemy na starcie, przez co wszystkim nam wydaje się, że będąc takimi jak wszyscy – jesteśmy normalni. Czy oby na pewno?

Dajmy jako przykład lekcję polskiego i interpretację wierszy. Dlaczego pani wymaga od wszystkich uczniów interpretacji takiej samej jak jej? Wiersze często są przecudowne. Ale wiecie co jest w nich najpiękniejszego? To, że każdy dostrzega w nich inny sens, inne przesłanie. Można myśleć o danym wierszu podobnie, ale nie identycznie. Wiecie dlaczego tak mało ludzi dorosłych sięga po tomiki poezji? Są nauczeni, że wszelkie włane myślenie na temat poezji jest zabijane. Mają w głowie myśl, że myśląc inaczej niż guru, myślą źle. Tak wcale nie jest, jednak u wielu pozostaje taki uraz z czasów szkoły.

Takie sytuacje zabijają naszą indywidualność.

Wróćmy jednak do wątku pierwszego. Czemu sądzę, że trzeba mieć coś w głowie by być indwywidualnym? Otóż my, młodzi ludzie, często nie zdajemy sobie sprawy z tego co robimy. Może nam wydawać się, że robiąc jakąś tam rzecz, jesteśmy indywidualistami. Często bywamy jednak wprowadzani w błąd. Indywidualność to bycie sobą, robienie tego, co się lubi. Jest to specyficzny sposób na życie, inny od sposobów życia innych ludzi. Dlatego nie powinniśmy upodabniać się do innych. Co innego szukać wzorców do naśladowania. Jest to całkiem co innego, bo we wzorcach szuka się dobrych cech, które doprowadziły nasz wzorzec do sukcesu w życiu. I to właśnie takich ludzi powinniśmy naśladować. Nie jakichś przeklinających pod klatką gówniarzy, którzy dominują w szkole. Gdzie oni skończą? Powinniśmy rozróżnić dobro od zła, chociaż w dzisiejszych czasach, gdzie zło spotyka się co chwilę, jest to trudne. Mówię tutaj zwłaszcza o dużych miastach. Młodzież upakowana w wielkich budynkach szkolnych. Każdy stara się być głupszym od drugiego, chociaż wydaje im się, że są dobrzy. Warto czasem zastanowić się nad swoim jestestwem i tym, czy staniem na klatce z papierosem nie staramy się czasami upodobnić do guru naszego osiedla, po to, by uzyskać “sławę” w negatywnym tego słowa znaczniu. Sławę, za którą potem będziemy cierpieć nie tylko my, ale także i nasza rodzina, nasi bliscy.

Nie kopiujmy się nawzajem. Bądźmy sobą. Warto być innym. Ale być innym na prawdę. Zastanówcie się nad swoim życiem i nad tym jacy jesteście.

Ciąg dalszy nastapi (chyba :) )…

Pozdrawiam, gościnnie
b.YISK

“Zazwyczaj,gdy wstaję rano,
To widzę szczęście na skrzypcach grające,
Chmury,jakby kto niebo polał śmietaną,
Choć zima, serce me ciągle gorące.”

Nie śmiać się,to były początki mojego wiersza pisanego jakieś kilka lat temu. Nie napiszę, że ‘to były czasy’ (choć były),bo to brzmi trochę tak,jak gdyby wszystko,co najlepsze było dawno już za mną. Choć minęło sporo lat, ja nadal jestem tak samo szczęśliwa.
Może nieco w inny sposób, bo z wiekiem odkrywa się te rzeczy, które skutecznie maskowały podręczniki w czasach nauczania zintergowanego… Wtedy wszystko było piękne, cudowne. Trzeba było tylko uważać na panów, którzy chcą mi pokazać kotki w piwnicy albo zawieźć do domu. Czuję się dzisiaj trochę oszukana. Mówili, że śmierć przychodzi dopiero, gdy jest się starszym. Byłoby mi wiele łatwiej, gdybym wiedziała od początku, co jest grane.
Przyjemność poznawania? Co jest przyjemnego w rozczarowaniu? Lepiej ubezpieczać się całe życie i najlepiej zacząć jak najwcześniej. Bezpieczniej założyć, że człowiek jest zły i odkryć jego dobro, niż zawieść się z myślą, że było inaczej. Życie nauczyło mnie, że to smakuje lepiej, niż
zawód nadziei. Z czegoś trzeba zrezygnować. Takie ubezpieczenie może i sporo kosztuje: może stracę sporo osób i nie poznam nigdy zwycięstwa nadziei, ale takich zwycięstw jest dzisiaj coraz mniej. W końcu, nadzieja nie od dziś jest matką głupich. Przynajmniej naiwność mi nie grozi.
Czego ja chciałabym sobie samej życzyć? Żeby mój uśmiech nigdy nie zniknął i żebym nadal widziała w życiu tyle
pięknych rzeczy ile widzę teraz. I żebym zawsze pamiętała o zabezpieczeniu (jakkolwiek to zabrzmi. xD)

Najtrudniej jest być po prostu sobą, być kobietą. Jak to się stało, że pozwoliłyśmy sobie tak wejść na głowę tym wszystkim facetom i głupim gazetom?
Powiedz, dlaczego nie cieszysz się już, że wyglądasz jak TY? Dlaczego wolisz być ‘podobna do’ zamiast cieszyć się SOBĄ? Rodzimy się normalne, zwyczajne, naturalne. Najpierw nam to nie przeszkadza, ale gdy śledzimy telewizję [bo wszyscy tak robią], oglądamy
gazetki[bo wszyscy tak robią],  zaczyna się.  Dlaczego nie umiemy poradzić sobie ze zwykłymi wadami, a pod wpływem innych możemy zmienić się nawet kosztem własnego stylu? Jak myślicie, dlaczego nagle jak dżdżowniczki po deszczu wylęgło się tyle emo-lasek? Przeraża mnie chyba najbardziej fakt, że teraz normalność staje się cechą bardzo rzadką i unikatową.
Dlaczego koniecznie chcesz reprezentować jakąś grupę? Chyba nie dajesz sobie rady z samą sobą i masz wielki problem, bo zbyt wysoko się cenisz. Twoje ‘ja’ nie pozwala Ci być taką, jak inni, więc szukasz sposobu na wyrażanie siebie wszędzie tam, gdzie popadnie. Dopiero dostaniesz wścieklizny, jak ktoś podłapie Twój ’styl’, a nie daj Boże odkryje Cię Bravo Girl i zobaczysz na ulicy tysiące takich dżdżownic…
Nie chodzi tu tylko o to. Dzisiaj już nie tylko zmieniamy się całkowicie. Doskonale udajemy i potwierdza się,że życie to teatr,ale chyba w nieodpowiednim znaczeniu… Nie ma miejsca na zasady, (chociażby po to, żeby się ustrzec przed chamami) wolimy stać się głupimi ‘dupami’, niż po prostu być szanującymi się dziewczynami. Dlaczego? Bo chłopacy na takie nie lecą. Zauważmy jednak, jacy chłopacy interesują się łatwiznami. W końcu, z dobrej, normalnej i ułożonej dziewczyny wychodzi pusta w środku i niewiele warta idiotka. Naprawdę lepiej jest trzymać się swoich zasad, pracować nad sobą ale nie pod naciskiem i nie pod wpływem tego,co jest teraz fajne. Jeśli chodzi o chłopaków, trzeba być twardym. Oni doskonale wiedzą, czego chcą, jak to osiągnąć i dlatego zrobią wszystko. Na zaufanie nie ma miejsca. Nie zależy Ci na tym,co mówią inni? Dlaczego więc nie zaryzykować opinią zimnej suki u głupich palantów,a zyskać szacunek
u inteligentnych ludzi?

Problem niechcianego amanta ma prawie każda dziewczyna. Sposoby na zlikwidowanie szkodnika są przeróżne, ale nauczona doświadczeniem, przedstawiam kilka praktycznych porad jak skutecznie pozbyć się takiego przypadku.

1. Wygląd.
Wychodzimy z założenia, że chłopak, skoro niechciany, jest niezbyt inteligentny. W przypadku dość zdrowego na umyśle osobnika proponowałabym zastosowanie terapii wstrząsowego ubioru, (odsłoniętych piersi, brzucha, nóg – słowem wszystkiego, w co Bóg obdarzył),ale na opisywanego osobnika jest to dosłownie skutek uboczny. Zatem, najlepszym sposobem jest po prostu zły wygląd. To niezastąpiona podstawa do uzyskania pożądanego efektu.

2. Dostępność.
Niewybaczalnym wręcz błędem, który robią dziewczyny, jest spotykanie się z omawianym przypadkiem w celu objaśnienia mu niemożliwości istnienia między wami uczucia. To zazwyczaj nie przemawia i prawdopodobieństwo wywołania skutków innych niż zaplanowane jest niemal stuprocentowe. Zatem, najlepszym sposobem jest po prostu unikanie, stronienie od spotkań i przede wszystkim – chwilowa utrata komórki, Internetu, a w wyższym stadium – nawet chwilowa zmiana miejsca zamieszkania. Dobrym wyjściem jest także upozorowanie porwania lub innego tajemniczego zniknięcia.

3. Wpływ Twojego środowiska.
Niemałą rolę odgrywają tu Twoi znajomi. Przyda się kilkoro, dla dodania całej sytuacji smaczku oraz odpowiedniego, większego niż to by miało miejsce w pojedynkę natężenia. Będą pełnili rolę informatorów, jak zachował się amant w chwili przekazania mu drastycznej wiadomości o Twoim zniknięciu, powszechnej, niczym nieskrępowanej niechęci do niego. Zatem najlepszym sposobem jest obsadzenie znajomych w bardzo ważnej roli jaką są przekazywacze.

4. Druzgocący obraz miażdżenia zapału.
Jest to sposób dość kontrowersyjny, ale moc jego kontrowersji równoważy się mocy jego efektu. Należy wesprzeć się pomocą znajomego płci męskiej. Tak tak, już to samo w sobie budzi lęki, okrutny skowyt rozpaczy i uniesienie brwi sromoty, ale zapewniam, że warto. Należy obrać odpowiedni moment, najlepiej taki, w którym jest pewność, że przypadek nasz zauważy tę sytuację. Bierzemy teraz naszego znajomego pod rękę/ za rękę/ kładziemy jego dłoń na nasze biodra (sposób zachwyca szeroką gamą wyborów) i przechadzamy się tak to w jedną, to w drugą stronę. Gdybyśmy spotkali się z przypadkiem wyjątkowo ułomnym, należy swojego ukartowanego partnera delikatnie pocałować. Zatem najlepszym sposobem jest okazanie właśnie takiego druz godzącego obrazu miażdżenia zapału.

5. Cudowne spotkanie.
I to ostatni już sposób, który ma moc wielkiego rażenia. Mimo wszystko, decydujemy się na spotkanie ze szkodnikiem. Nie przykładamy wagi do wyglądu, (to jest zupełnie niedopuszczalne). Przychodzimy na umówione miejsce nieco wcześniej (5 minut wystarczy), a gdy chłopak zjawi się o 17:01 (zakładając, że spotkanie to miało mieć miejsce o 17:00), stań przed naszym celem i rozpocznij akcję. Należy tu zacząć wierzgać rękoma, unosić się, krzyczeć, skakać, tupać nogami, słowem – wszystko, czego dusza nasza zapragnie. I ten punkt, tak jak to miało miejsce w poprzednim, zachwyca swoją dowolnością. Jeśli zdecydujemy się na tupanie z krzykiem,(im więcej opcji, tym lepiej,bo dodadzą one tylko smaczku i pikanterii całej akcji ratunkowej) to musimy w krzyku tym uwzględnić swoją złość względem tak wielkiego, rażącego w oczy, spóźnienia. Wspomnieć należy o okropnych warunkach czekania i gehennie stania. Po tym wypada jak najszybciej uciec z miejsca zbrodni.

Były to porady według Olgi K.

Wiadomo, że życie kobiety rządzi się innymi prawami, niż życie mężczyzny. Nie dość, że musimy zmagać się z różnymi dolegliwościami jakich nie mają oni, jesteśmy zmuszane dobrze (o ile nie perfekcyjnie) wyglądać, w skład czego wchodzi ekstremum noszenia maksymalnie niewygodnego obuwia, co minutowe poprawianie fryzury, tworzenie kreatywnych twarzowych arcydzieł, ubierania przedziwnych, obcisłych kreacji (które mają za zadanie podkreślić naszą kobiecość), to jeszcze na dodatek musimy zmierzyć się z krytycznym okiem naszego, lub w umownym posiadaniu ‘naszego’  faceta.
Męczymy się i katujemy tymi wszystkimi wyżej wymienionymi formami tortur,
a co otrzymujemy wzamian?Która z nas nie słyszała nigdy “Wyglądasz pięknie, ale mogłabyś zrzucić trochę z brzusia.” niech rzuci kamieniem. To proces stały oraz stale powtarzający się.Oczywiście, kilka minut wcześniej słyszałyśmy o tym, jak bardzo kochają nas takie,
jakimi jesteśmy.Wiadomą sprawą i chyba jedną z najgorszych jest powszechna niesprawiedliwość. Idziemy z naszymi ”miśkami” za rączkę, gdy nagle
naszym oczom ukazuje się wysoka i całkiem zgrabna brunetka i zaraz przypomina nam się fakt, że nasz pluszak uwielbia takie właśnie kobiety. Odwraca się za nią,mierzy wzrokiem, a na pytanie co też go tak interesuje odpowiada, że to stara znajoma.
Mamy ochotę, by popamiętał nas do końca życia, ale nam takich rzeczy robić przecież nie wolno.Na tym nasza udręka się wcale nie kończy. Przypomnijmy sobie, ile to razy oni gapili się w miejsca,
w których umownie nie powinni i byli oburzeni naszą reakcją? Albo ile razy z powodu kataru nie wychodzili z domu użalając się nad sobą, robiąc z łóżka prawdziwe łoże śmierci?
Kolejną niesprawiedliwością jest to, że nasi mężczyźni często zapominają, na czym właściwie ich męskość polega. To my nosimy ciężkie zakupy kiedy oni wiją się na swoim legowisku, to my musimy ich wspierać w jakże ‘ciężkich’ chwilach. Zapomniałabym wspomnieć o najważniejszym: czasami dzieją się rzeczy tak niedobre, że aż koszmarne. Kto widział faceta, który spędza przed lustrem więcej czasu niż kobieta!?
I teraz najgorsze z najgorszych, nasz gwóźdź do trumny, punkt kulminacyjny: monotematyczność, myślenie tylko i wyłącznie
o jednej rzeczy. Czasem mam wrażenie, że nic nie można robić, by to nie skojarzyło się chłopakowi w TAKI sposób. Na zdrowy rozum: nam, dziewczynom, nie wolno nawet w spokoju zjeść banana.
Ale to nie jest śmieszne, bo ile z nas dało się zwieść milutkim słowom(uwielbiamy przecież komplementy) i zostało podstępnie wykorzystanych? Są to, jak widać, podstępne pasożyty.
Dziewczęta! Sądzę, że podałam wystarczająco dużo argumentów na to, że faceci wcale nie są tacy świetni i spokojnie da się bez nich żyć. Moje drogie, nie rozpaczajmy po ich stracie, nie są tego warci. Po jednym przychodzi następny, bo czy którykolwiek mógłby się bez nas obejść?

Szedł drogą kiedyś pan piękny i młody,
Przysiadł ciężką wyprawą strudzony
I zauważywszy postać przecudnej urody,
Upust zachwytu chciał dać tymi słowy:

’Witaj, panno piękna jak wiosenny ranek,
Któż Cię tutaj trzyma? Ojciec czy kochanek?
Musiał Cię, piękności, ktoś tutaj schować,
By nikt nie mógł podziwiać, Stwórcy dziękować!
Czyżbym ślepy był już w wieku tak młodym,
Żem nie widział nigdy tak wspaniałej urody?
Czyżbym głuchy był na tak cudowne dźwięki,
Że się do mnie zbliżają tak wspaniałe wdzięki?
Kibić tak smukła, że oburącz chwycisz,
Ile piękna w tym co widzę, tego nie wyliczysz.
Włos lśniący, złoty, tak kręcony,
Jakoby wiatr go rozwiał na wszystkie strony.
Opowiedz mi o sobie, jeśli jest mi dane,
Poznać tak piękną i uroczą damę.’
’Witam serdecznie młodego pana,
Czegóż tu pan szuka z samego rana?
Żelazne u nas panują zasady,
Uciekaj czym prędzej, jeśli szukasz zwady.
Zwą mnie Hiacynta. ‘Mnie Ryszard zowią.
Że serce nie sługa tak często mowią,
A moje serce ujęłaś zrazu, o Pani,
Lecz cóż to za kwiat, który nie rani?’
To mówiąc, Ryszard spojrzał na Hiacynty lica,
Rumiane i pulchne, jako cała dziewica,
Pomniał od razu, że czerwone jagody,
Mogą być przyczyną serca pogody.
’Jegomość niechaj słucha, moje doświadczenie
Mówi nie od dziś, że z rozsądku jest sumienie.
Wygląd od wieków z tej wady słynie,
Że z ilością pochwał, więcej pychy płynie.’
Młody pan, choć wiele widział w niej wyjątkowości,
Niedowierzał, że słynąć może z takich to mądrości.
’Pani nie jest zepsuta, szukać jest próżno
Pychy śladów’. Zrobiło się późno,
Ale Hiacynta nań wcale nie zważając
Dała znak Ryszardowi, a ten jako zając
Podskoczył do niej i wpatrując się w oczy
Rzekł: ‘Jeślim zbyt nachalny, niech pani kroczy
Własną drogą, jeśli mnie chce pani widzieć,
Niechaj więc ze mną pod ramię idzie.
Hiacynta dała krok tak śmiało i powabnie,
Że wszystko inne przy niej poruszało się niezgrabnie.
Ryszard niezmiernie zachwycony tym widokiem,
Urzeczony coraz bardziej każdym jej krokiem,
Dziękował, lecz niedowierzał, jak to się stało,
Że takie go szczęście dzisiaj spotkało.
Hiacynta zdawała się być nie mniej szczęśliwa,
Bo rzadko tak się zdarza, rzadko tak bywa.
Zapadła noc, ktoś założył gwiazdom złote maski,
Ale piękna panna mocniejszymi niż Księżyc świeciła blaski.
Ryszard w nią wpatrzony, przekonany po temu,
Że cudowniejszej nie znajdzie, nie odda innemu.
I tak siedzą obaj pogrążeni w ciszy,
Ryszard bicie serca swej damy tylko słyszy.
I oby go takie tylko usypiały dźwięki,
I oby tylko głos Hiacynty śpiewał mu piosenki.
Oraz by Hiacyntę w każdy już poranek,
Budził ten sam wierny Ryszard kochanek